Terapia NDT-Bobath
Podejście neurorozwojowe, stworzone z myślą o dzieciach z zaburzeniami ośrodkowego układu nerwowego, dziś stosowane znacznie szerzej. Zamiast ćwiczyć pojedyncze mięśnie, pracuje się nad całym wzorcem ruchu.
W praktyce wygląda to tak, że prowadzę dziecko w ruchu, podtrzymując je w kluczowych punktach ciała tak, żeby samo wykonało czynność w prawidłowy sposób. Nie robię ruchu za dziecko, tylko tworzę warunki, w których ten właściwy staje się najłatwiejszy. Dzięki temu układ nerwowy zapamiętuje wzorzec, a nie pojedyncze ćwiczenie.
Praca na powięzi
Powięź to łącznotkankowa błona, która otacza mięśnie, kości i narządy, spinając całe ciało w jeden układ. Jej napięcia przenoszą się na odległość, dlatego ograniczenie w jednym miejscu potrafi zmienić ustawienie zupełnie innej części ciała.
Ta metoda tłumaczy sytuacje, które z zewnątrz wyglądają na niezrozumiałe: dlaczego praca nad stopami zmienia ustawienie barków albo dlaczego ograniczenie w okolicy klatki piersiowej wpływa na to, jak dziecko obraca głowę. Techniki są powolne i delikatne, bo powięź nie reaguje dobrze na siłę.
Techniki manualne
Praca rękami na stawach i tkankach okołostawowych, nastawiona na przywrócenie zakresu ruchu tam, gdzie jest ograniczony. U dzieci stosuje się je w wersji łagodnej, bez technik o dużej sile, które znacie z terapii dorosłych.
Najczęściej używam ich, gdy dziecko ma wyraźnie ograniczony ruch w jednym kierunku, na przykład przy asymetrii ustawienia głowy u niemowlęcia albo przy ograniczeniach w obrębie klatki piersiowej.
Terapia tkanek miękkich
Praca na mięśniach, ścięgnach i więzadłach: rozluźnianie nadmiernych napięć i przygotowanie tkanek do ruchu. Zwykle nie jest celem samym w sobie, tylko otwiera drogę do dalszej pracy, bo mięsień w stałym napięciu nie pozwoli na zmianę wzorca ruchu.
U starszych dzieci bywa też po prostu ulgą, gdy przeciążenia dają o sobie znać bólem karku czy pleców.
Elektrostymulacja
Pobudzanie mięśni impulsem elektrycznym o niewielkim natężeniu. Używam jej wybiórczo i rzadziej niż pozostałych metod, w sytuacjach, gdy mięsień wymaga pobudzenia do pracy, a samo ćwiczenie nie wystarcza.
Zabieg nie jest bolesny, choć bywa dla dziecka dziwny w odbiorze, dlatego zawsze tłumaczę wcześniej, czego się spodziewać, i nie stosuję jej wbrew wyraźnemu protestowi.
Skąd wiem, której użyć
Z oceny na pierwszej wizycie. Nie zaczynam od metody, tylko od pytania, co konkretnie ogranicza dziecko i dlaczego. Metoda jest narzędziem dobranym do odpowiedzi, a nie punktem wyjścia, i dlatego plan po kilku wizytach często wygląda inaczej niż na początku.